BIOGRAFIE

Pagina 1/3

Guido's roots liggen in de fifties, het café van z'n ouders in de schaduw van de kerk. De jonge Guido Belcanto dribbelt van tapkast naar juke-box en terug. Kleuren en klanken branden zich voor altijd in zijn brein.

Hij gaat naar de Jezuïeten van het Sint-Jozefcollege. De herinnering doet hem glimlachen: 'De beste weg naar de anarchie: toen ik achttien werd en de school eindelijk kon verlaten, ben ik een totaal tegenovergestelde weg ingeslagen. Al die gasten uit de retorica gingen naar de universiteit en werden dokter, advokaat of notaris. Iedereen, behalve ik en nog een andere jongen, die een café wou beginnen."

Guido en z'n broer Dirk begonnen een country-'n-westernduo, ze adoreerden Hank Williams. Maar Guido weet niet wat hij met het leven moet aanvangen. Hij werkt een half jaar in een fabriek en nog eens zo lang in een tuinbouwbedrijf en dan vindt zijn moeder dat hij 'met zijn verstand' toch maar moet verder studeren. Hij doet het en wordt Gegradueerde in de Orthopedagogie A1, opvoeder dus ('Liedjes schrijven en zingen is ook een vorm van sociaal werk. En een roeping.', aldus Guido).

Hij speelt in de rockgroep Speedy King and The Feetwarmers. Dan zijn er de Gigolo's. Tot 1983. 'Ik heb nooit aan een zangcarrière gedacht, nooit iets gepland. Ik ben er bijna op een biologische manier ingetuimeld. Ineens wàs ik Guido Belcanto.' De volgende twee jaar speelt hij in cafés met zijn trouwe metgezel en accordeonist Jakke (de zeeman).

De eerste bekendheid kreeg hij in 1987 met een televisie-special over hem op de BRT. Daarvoor was Guido al enkele keren in 'Mike aan Zee' geweest. Twee jaar later waren zijn eerste plaat en zijn single-debuut "Droevig is deze wereld" klaar. Hij stelde ook een groep samen genoemd "Het orkest zijner dromen".
De thema's die hij aansnijdt zijn doorspekt van sentiment en zelfspot. Dit maakt Guido bekend als Koning van het Vlaamse Levenslied.

In 1989 nam hij deel aan de "Baccarabeker" voor de provincie Brabant (in het team van Lou Depryck, van Lou & The Hollywood Bananas), een gelegenheid waarbij hij de plaatselijke vrouwenbond mee op het podium sleurde.

Vanaf dat jaar verkopen zijn platen tamelijk goed. De tweede "Plastic rozen verwelken niet" werd geproduceerd door Henny Vrienten (voormalig lid van de eens onvoorstelbaar populaire Nederlandse reggaepop formatie Doe Maar).De derde heet "Plaisir d'amour" En de vierde cd: "Zeerover zonder boot" werd geproduced door Patrick Riguelle (Kadril, Johan Verminnen, De Laatste Show).

Lees verder